( * ( إِلَّا عِبادَ اللَّه الْمُخْلَصِينَ ) * ) . در واقع اين جمله اشاره به آن است كه عاقبت اين اقوام را بنگر كه چگونه آنها را به عذاب دردناكى گرفتار كرديم ، و هلاك نموديم ، و جز بندگان با ايمان و مخلص كه از اين مهلكه جان سالم بدر بردند ( 1 ) . قابل توجه اينكه در اين سوره پنج بار روى بندگان « مخلص » خدا در آيات مختلف تكيه شده ، و اين نشانه اى است از عظمت مقام آنها ، و همانگونه كه قبلا اشاره كرديم آنها كسانى هستند كه در معرفت و ايمان و جهاد نفس آن چنان پيروز شده‌اند كه خداوند آنها را برگزيده و خالص كرده ، و به همين دليل در برابر انحرافات و لغزشها مصونيت پيدا كرده‌اند . شيطان از نفوذ در آنها عاجز و مايوس است و از روز نخست در برابر آنها سپر انداخته و اظهار عجز كرده است . غوغاى محيط ، وسوسه‌هاى اغواگران ، تقليد نياكان و فرهنگهاى غلط و طاغوتى هرگز نمىتواند آنها را از مسيرشان منحرف سازد . و اين در حقيقت پيامى است الهام بخش براى مؤمنان مقاوم آن روز در مكه و براى ما مسلمانان در دنياى پرغوغاى امروز كه از انبوه دشمنان نهراسيم و بگوييم در صف عباد اللَّه مخلصين جاى گيريم .

--> ( 1 ) اين جمله استثناى از محذوفى است كه از مذكور فهميده مىشود ، و در تقدير چنين است : فانظر كيف كان عاقبة المنذرين فانا اهلكناهم جميعا الا عباد اللَّه المخلصين .